Het was de tocht naar zijn laatste rustplaats.
Ypke en ik spraken vrijwel dagelijks even met elkaar, ik was aan het werk op de brug en hij liet zijn hond Blinder uit.
De gesprekjes waren serieus, luchtig, hilarisch, flauw, geweldig, melig, in het fries, beschouwend, soms ook gewoon vervelend (dat lag dan aan het onderwerp!!), maar wel altijd wederzijds belangstellend!!
Deze dagelijkse rituelen hebben wel 20 jaar geduurd, vandaar ook dat ik ze nu al erg mis.
Heel erg fijn vond ik het dat zijn vrouw vanmorgen vroeg even naar mijn vrouw belde met de mededeling dat Ypke om 11.15 uur de brug over zou komen. Ik heb daar samen met mijn collega Hans op onze manier van Ypke afscheid kunnen nemen.
